Trudne w odbiorze ostatnie mecze Biało- czerwonych w Lidze Narodów wzmagają dyskusję na temat przyszłości kadry. Czy selekcjoner Jan Urban mógł zrobić więcej?

    Uniknąć degradacji

    Przegrane baraże do Mistrzostw Świata i drżenie do ostatniej kolejki o to, by utrzymać się w Dywizji B. To obraz ostatnich miesięcy reprezentacji Polski pod wodzą Jana Urbana. Można jednak zadać sobie pytanie czy tych problemów dało się uniknąć?

    Dotychczas o reprezentacji mówiło się, że ma potencjał. Robert Lewandowski oraz Piotr Zieliński upiększali swoją dyspozycją, renomą w klubach, całą otoczkę wokół reprezentacji. Kilku innych zawodników też zbierało niezłe recenzje w silnych klubach.

    Jednak kiedy ostatnio drużyna zagrała dobre spotkanie? Kto z wschodzących gwiazd wyróżnił się na tyle, by odważyć się powiedzieć „o, to jest następca”. Porażka w barażach o mundial, to być może preludium przyszłych problemów.

    Szwecja wówczas zmyła makijaż z polskiej kadry, a Liga Narodów pokazała twarz bez dodatków. Selekcjoner próbował ją jakoś zmienić, poprawić, ale do najpiękniejszych wciąż daleko.

    Koszmary przeszłości

    Ciągłe zmiany selekcjonerów, brak odważnego stawiania na młodszych piłkarzy odbija się w przypadku Orłów Urbana czkawką. Selekcjoner z pewnością wiedział, na jak trudny grunt wchodzi. Można stwierdzić, że od mundialu 2018 roku problemy się jedynie nawarstwiały. Kadra osiągała dobre wyniki rzadziej, kolejni najważniejsi zawodnicy odchodzili, brakowało następców.

    Przykłady? Oto i one:

    • brak pierwszego bramkarza
    • brak lidera w obronie jakim był Glik czy Piszczek
    • rozbity kręgosłup w drugiej linii, który polega na Zielińskim
    • Lewandowski i długo, długo nic

    W przypadku bramki, tu widać zdecydowanie obniżone loty. Polska dziś nie może pochwalić się ani jednym bramkarzem, który miałby porównywalną renomę do Artura Boruca, Wojciecha Szczęsnego czy Łukasza Fabiańskiego. W swoich 16 meczach, selekcjoner wypróbował już 7 bramkarzy.

    Obrona również można powiedzieć, że cały czas jest w budowie. W każdym meczu jest w innym zestawieniu i pod wodzą tego selekcjonera, tylko 4 razy zachowała czyste konto.

    W drugiej linii da się wyczuć problem. Nie ma nikogo, kto mógłby zastąpić Jakuba Błaszczykowskiego czy ostatnio Kamila Grosickiego. Choć tu panuje większa stabilizacja. Duży problem tworzy się w ataku, bo Polska zaczyna się budzić z gasnącym Lewandowskim.

    Cel – Mistrzostwa Europy

    Dni dzielą reprezentację od poznania grupy, w której przyjdzie mierzyć się jej o udział w Mistrzostwach Europy. Pewne jest, że Polacy będą losowani z trzeciego koszyka, co powoduje że teoretycznie trafimy na dwóch silniejszych rywali.

    Przed selekcjonerem, kto by nim nie był, Jan Urban czy ktoś inny, stoi nie lada wyzwanie. Ukształtować drużynę, zbudować szkielet i powoli zastąpić tych najważniejszych z Robertem Lewandowskim na czele. Były trener Legii Warszawa czy Górnika Zabrze wciąż szuka odpowiedniej formy tej kadry, ale czy sam jest pewny swych ruchów?

    Przykładem niech będzie chociażby Oskar Pietuszewski, nadzieja kadry, do której debiutu mogłoby nie dojść, gdyby nie szum medialny. Być może właśnie to on, Kacper Potulski, Nicola Zalewski czy Wiktor Nowak będą w najbliższej przyszłości decydować o tym, czy Polska pojawi się najbliższych turniejach.

    Zostanie czy nie zostanie?

    Polska jest krajem, gdzie trenerzy i selekcjonerzy często się zmieniają. Brakuje cierpliwości i to chyba argument trudny do podważenia. Jaki jednak istnieje sens zmiany na tej posadzie właśnie teraz? Jan Urban nie był wymysłem tylko prezesa PZPN – Cezarego Kuleszy. Był naturalnym faworytem dziennikarzy i wielu kibiców.

    Powód? Próżno szukać w wynikach. Ostatnie mistrzostwo w sezonie 2012/13 i to z Legią Warszawa. To jedyne zresztą mistrzostwo jakie osiągnął w swojej karierze trenerskiej. Dołożone dwa Puchary Polski, jeden w tym samym roku oraz w sezonie 2007/08 z Lechem Poznań.

    Mimo wszystko jednak zyskał uznanie w oczach niejednej decyzyjnej osoby, tylko ogromnego społeczeństwa związanego z piłką. Z mozołem pudruje biało-czerwoną twarz, ale robi to. Szuka rozwiązań, coś się o niej dowiedział, czegoś się nauczył.

    Nie ma też co ukrywać, ale dziś Polska jest biedniejsza w piłkarzy o uznanej renomie względem tego co było dekadę temu. Poniekąd również problemy zdrowotne też przyczyniają się do tego jak wygląda zespół.

    Reklama