Złota Piłka 2026: ranking

Harry Kane zajmuje pierwsze miejsce w naszym rankingu, ponieważ jego kandydatura jest najbardziej kompletna.

Napastnik Bayernu zakończył sezon klubowy z 61 bramkami w 51 spotkaniach, w tym 36 trafieniami w Bundeslidze i 14 w Lidze Mistrzów. Został królem strzelców ligi niemieckiej oraz zdobywcą Europejskiego Złotego Buta. Bayern sięgnął po mistrzostwo Niemiec i Puchar Niemiec, a w Champions League dotarł do półfinału.

Kane dołożył do tego sześć bramek na Mistrzostwach Świata, a Anglia zakończyła turniej na trzecim miejscu.

Nie ma w jego sezonie jednej historii tak spektakularnej jak mundial Rodriego czy indywidualny turniej Mbappé. Ma jednak coś, czego nie ma żaden z nich: najbardziej wyrównany poziom we wszystkich najważniejszych obszarach przez cały oceniany okres.

Pod względem czysto indywidualnym trudno wskazać zawodnika lepszego od Mbappé.

Francuz zakończył Ligę Mistrzów jako najlepszy strzelec z 15 golami w 11 występach, bijąc przy okazji rekord fazy ligowej rozgrywek.

Potem zagrał fenomenalny mundial: 10 bramek i cztery asysty w ośmiu meczach, Złoty But oraz Brązowa Piłka dla trzeciego najlepszego zawodnika turnieju.

Dlaczego nie jest pierwszy? Przede wszystkim przez osiągnięcia drużynowe. Jego sezon nie został zwieńczony mistrzostwem kraju, triumfem w Lidze Mistrzów ani medalem mundialu.

Za indywidualny poziom oraz wpływ w największych meczach otrzymuje jednak od nas maksymalne noty.

Michael Olise może być jednym z najmocniejszych kandydatów, o których mówi się zdecydowanie za mało.

Francuz zdobył 15 bramek i zaliczył aż 19 asyst w Bundeslidze. Został oficjalnie wybrany najlepszym zawodnikiem sezonu ligi niemieckiej.

W Champions League był najlepszym asystentem rozgrywek z ośmioma ostatnimi podaniami, a Bayern dotarł do półfinału.

Do tego doszedł znakomity mundial, na którym Olise zanotował siedem asyst – najwięcej spośród wszystkich zawodników turnieju.

Połączenie liczb, jakości gry, regularności, sukcesów Bayernu i bardzo mocnego mundialu daje mu trzecie miejsce.

Gdyby Złota Piłka była nagrodą za sam mundial, Rodri byłby naszym numerem jeden.

Hiszpan został wybrany przez FIFA najlepszym piłkarzem Mistrzostw Świata 2026. Był centralną postacią drużyny, która zdobyła mistrzostwo świata i w ośmiu spotkaniach straciła zaledwie jednego gola.

W finale przeciwko Argentynie Rodri ukończył 101 ze 105 podań, wygrał 80 procent pojedynków i stworzył dwie sytuacje bramkowe.

Niższa pozycja wynika przede wszystkim z całego sezonu klubowego i dostępności. W porównaniu z Kane’em, Mbappé czy Olise jego kampania nie była równie kompletna od sierpnia do lipca.

Maksymalne 20/20 za wpływ i wielkie mecze nie podlega jednak dyskusji.

Lamine Yamal rozegrał fenomenalny sezon klubowy.

W La Liga zdobył 16 goli i zanotował 12 asyst, Barcelona została mistrzem Hiszpanii, a sam Yamal otrzymał nagrodę dla najlepszego zawodnika całych rozgrywek.

Jego mundial wymaga jednak większej ostrożności w ocenie.

Hiszpania zdobyła mistrzostwo świata, ale indywidualnie Yamal nie był jedną z trzech największych gwiazd turnieju. Do finału miał tylko jedno trafienie, choć jego wpływ na grę był większy, niż sugerują same gole.

Dlatego bardzo wysoko punktuje za osiągnięcia drużynowe i cały sezon klubowy, ale nie otrzymuje maksymalnej noty za wielkie mecze.

Zdobywca Złotej Piłki 2025 ponownie przeżył sezon na poziomie ścisłej światowej czołówki.

PSG drugi raz z rzędu wygrało Ligę Mistrzów, a Dembélé zdobył w tej edycji osiem bramek. W finale jego gol doprowadził do wyrównania przeciwko Arsenalowi.

Francuz dołożył również bardzo mocny mundial – sześć goli i dwie asysty.

Nie był jednak aż tak dominujący indywidualnie jak w sezonie zakończonym zdobyciem Złotej Piłki 2025, dlatego znajduje się tuż poza pierwszą piątką.

Kvaratskhelia ma za sobą prawdopodobnie najlepszy sezon w Lidze Mistrzów spośród wszystkich zawodników tego rankingu.

Gruzin zdobył 10 bramek i zaliczył sześć asyst, a UEFA oficjalnie wybrała go najlepszym zawodnikiem całej edycji Champions League 2025/26. PSG drugi raz z rzędu sięgnęło po trofeum.

Jego 16 udziałów przy bramkach w jednej kampanii Champions League oraz seria decydujących występów w fazie pucharowej mocno podbijają ocenę za wielkie mecze.

Traci przede wszystkim na części reprezentacyjnej – Gruzji zabrakło na mundialu. Nie traktujemy tego jako dowodu słabszej jakości Kvaratskhelii, ale konkurenci mieli możliwość budowania swojej kandydatury również na największym turnieju reprezentacyjnym.

Bellingham znacząco poprawił swoją kandydaturę dzięki Mistrzostwom Świata.

Anglik zdobył na mundialu siedem bramek, a FIFA przyznała mu Brązowego Buta. Żaden pomocnik w historii nie zdobył wcześniej więcej niż sześć bramek podczas jednej edycji mistrzostw świata.

Szczególnie imponujące były fazy pucharowe – Bellingham zdobywał po dwa gole w kolejnych meczach przeciwko Meksykowi i Norwegii.

Anglia zakończyła turniej na trzecim miejscu.

Haaland ponownie dostarczył liczby na poziomie światowej elity.

W Lidze Mistrzów zdobył osiem bramek, a na swoim pierwszym mundialu strzelił siedem goli w pięciu spotkaniach. Norwegia dotarła do ćwierćfinału.

Jego pozycję ogranicza przede wszystkim brak wielkiego osiągnięcia drużynowego porównywalnego z triumfami zawodników znajdujących się wyżej.

Indywidualnie pozostaje jednak jednym z najlepszych napastników świata.

39-letni Lionel Messi zbudował swoją kandydaturę przede wszystkim na jednym z najlepszych mundiali w całej stawce.

Argentyńczyk zdobył osiem bramek i zaliczył cztery asysty w ośmiu meczach, doprowadzając Argentynę do finału. FIFA przyznała mu Srebrną Piłkę dla drugiego najlepszego zawodnika mistrzostw.

To rezultat, którego nie można ignorować.

Jednocześnie obniżamy jego notę w kategorii regularności i poziomu rywalizacji. Gra klubowa w MLS nie jest przez nas traktowana jako równoważna całemu sezonowi spędzonemu w Premier League, La Liga, Bundeslidze czy Lidze Mistrzów.

Nie stosujemy jednak żadnego automatycznego mnożnika – świetny mundial pozwala Messiemu znaleźć się w TOP 10.

Rice jest jednym z zawodników, których znaczenia nie oddają same gole i asysty.

Był centralną postacią Arsenalu, który zdobył mistrzostwo Anglii. Jego jakość przy stałych fragmentach, kontrola środka pola, praca defensywna i znaczenie w budowaniu gry były jednymi z fundamentów mistrzowskiego sezonu.

Premier League zwracała szczególną uwagę na jakość jego dośrodkowań ze stałych fragmentów – osiem bramek Arsenalu padło bezpośrednio po jego wrzutkach z rzutów rożnych.

Na mundialu Rice zdobył z Anglią brązowy medal i trafił również w meczu o trzecie miejsce przeciwko Francji.

Pau Cubarsí pokazuje, dlaczego naszego rankingu nie można sprowadzać do klasyfikacji goli i asyst.

19-letni stoper był podstawowym obrońcą mistrzowskiej Hiszpanii i rozegrał wszystkie minuty reprezentacji aż do finału.

Przed decydującym spotkaniem Hiszpania miała na koncie sześć czystych kont w siedmiu meczach, a Cubarsí należał do najlepszych zawodników całego turnieju pod względem podań oraz statystyk defensywnych.

Po finale FIFA przyznała mu nagrodę dla najlepszego młodego zawodnika Mistrzostw Świata 2026.

Do tego dochodzi mistrzostwo Hiszpanii z Barceloną.

Vitinha nie musi produkować spektakularnych liczb ofensywnych, aby być jednym z najważniejszych pomocników świata.

Portugalczyk był centralnym punktem gry PSG w kolejnej zwycięskiej kampanii Ligi Mistrzów. W finale przeciwko Arsenalowi został oficjalnie wybrany zawodnikiem meczu.

UEFA podkreśliła jego kontrolę środka pola, tempo gry i prowadzenie zespołu szczególnie w drugiej połowie.

W całej edycji Champions League zanotował 80 odzyskanych piłek – czwarty wynik rozgrywek.

Dlatego znajduje się wyżej niż kilku zawodników posiadających lepsze suche statystyki.

Luis Díaz rozegrał znakomity pierwszy sezon w Bayernie.

W Bundeslidze zanotował 15 bramek i 13 asyst, natychmiast stając się jednym z najważniejszych zawodników mistrza Niemiec.

Bayern zdobył mistrzostwo i krajowy puchar oraz dotarł do półfinału Ligi Mistrzów.

Kolumbijczyk przeniósł dobrą formę również na mundial, na którym rozpoczął turniej od gola i asysty oraz odgrywał ważną rolę w fazie pucharowej.

Bardzo dobry, kompletny sezon, ale bez indywidualnego osiągnięcia na poziomie kandydatów znajdujących się w pierwszej dziesiątce.

TOP 15 zamyka Raphinha.

Brazylijczyk ponownie był jednym z głównych zawodników ofensywnych Barcelony. Mimo problemów zdrowotnych zakończył sezon z 21 bramkami we wszystkich rozgrywkach, był MVP finału Superpucharu Hiszpanii po dublecie przeciwko Realowi Madryt i zdobył z Barceloną kolejne mistrzostwo kraju.

Jego kandydaturę mocno ograniczył mundial. Z powodu problemów mięśniowych wystąpił tylko w dwóch pierwszych meczach Brazylii, która odpadła już w 1/8 finału.

Właśnie dlatego bardzo dobry sezon klubowy wystarcza na TOP 15, ale nie na wyższą pozycję.