Spalony to temat często kontrowersyjny. Zapewne wpływ na to ma dość niezrozumiała dla wielu kibiców definicja tej piłkarskiej reguły, która występuje w niewielu sportach na świecie. W tym artykule odpowiemy sobie na pytanie: Kiedy piłkarz znajduje się na pozycji spalonej.
- Czym jest spalony?
- Kto wyznacza linię spalonego?
- Historia spalonego
- Co to jest pułapka ofsajdowa?
- Kontrowersje w interpretacji
Czym jest spalony?
Najprościej mówiąc, spalony w piłce nożnej to odgwizdanie przewinienia, którym jest nielegalne ustawienie zawodnika względem graczy drużyny przeciwnej. Konsekwencją spalonego jest to, że sędzia w miejscu przewinienia dyktuje rzut wolny pośredni dla zespołu rywala.
Kiedy jest spalony? Prosta definicja spalonego w piłce nożnej
Spalony jest wtedy, gdy gracz, do którego partner z zespołu kieruje podanie, znajduje się na połowie rywala i jest ustawiony bliżej linii bramkowej przeciwników niż przedostatni zawodnik drużyny przeciwnej. Wyjaśniając w prostszy sposób – piłkarz w momencie podania w jego stronę musi mieć przed sobą dwóch zawodników drugiego zespołu. Wyjątkiem jest sytuacja, gdzie linię spalonego wyznacza piłka.
Jednak są także akcje, w których nie jest to aż takie przejrzyste. Niekiedy zawodnik, będący na spalonym, wie o tym i postanawia nie wykonywać ruchu do otrzymanego podania. Jeśli nie utrudnił znacznie zadania obrońcom i nie dotknął piłki, to daje w ten sposób szansę swoim współpartnerom na przejęcie zagrania.
Kiedy nie ma spalonego?
Przewinienia na pewno sędzia nie odgwiżdże, gdy uprzednio następuje wykonanie:
- rzutu z autu,
- rzutu rożnego,
- rzutu od bramki,
- rzutu karnego.
Kto wyznacza linię spalonego?
Linię spalonego wyznacza przedostatni zawodnik drużyny przeciwnej lub piłka. Piłka wyznacza linię spalonego, gdy piłkarze atakujący mają przed sobą do linii bramkowej mniej niż dwóch zawodników drużyny przeciwnej. Wówczas piłka znajduje się bliżej linii końcowej niż zawodnik, do którego skierowane jest zagranie.
Historia spalonego
Reguła spalonego została wprowadzona już w 1863 roku. Jest to jedna z najstarszych zasad, które wciąż obowiązują w futbolu i na przestrzeni lat nie zmieniała się aż tak drastycznie.
Najważniejsze zmiany
- Do 1905 roku zasada spalonego obowiązywała również na własnej połowie boiska,
- W 1920 roku zniesiono spalone po wrzutach z autu,
- Początkowo piłkarz atakujący musiał mieć przed sobą co najmniej trzech zawodników drużyny broniącej, żeby nie być na spalonym. Od 1925 roku do dziś wystarczy co najmniej dwóch.
Co to jest pułapka ofsajdowa?
Wprowadzenie reguły pozycji spalonej spowodowało zmianę sposobu gry w piłkę nożną przez obrońców piłkarskich. Od tamtego momentu zawodnicy zaczęli poruszać się inaczej po boisku. Natomiast napastnicy musieli wykonywać bardziej przemyślane zagrania piłki ze względu na tak zwaną „pułapkę ofsajdową”.
Pułapka ofsajdowa to ryzykowna technika, którą stosują obrońcy. Polega ona na tym, że zawodnicy bloku defensywnego przesuwają się do przodu, kiedy piłka podawana jest do najbardziej wysuniętego gracza drużyny przeciwnej. Wówczas, jeśli będzie to skutecznie wykonane, sędzia odgwiżdże pozycję spaloną.
Kontrowersje w interpretacji
Częste niejasności w określaniu ofsajdu wynikają z tego, że w społeczeństwie przyjęło się powielanie niewłaściwej definicji. Powszechnie mówi się o ostatnim obrońcy jako wyznaczniku linii spalonego, co oczywiście nie jest prawdą. Wynika to z tego, że rzadko pod uwagę bierze się ustawienie bramkarza. Jednak zdarzają się sytuacje, podczas których golkiper znajduje się daleko od linii bramkowej, a za jego plecami jest mnóstwo innych piłkarzy. Wówczas należy pamiętać, że przy określeniu pozycji spalonej bramkarz jest pomijany!
