La Liga EA Sports

Historia La Liga

La Liga została powołana do życia w kwietniu 1928 roku z inicjatywy José Maríi Acha, działacza Arenas de Getxo, który zaproponował utworzenie ogólnokrajowej ligi piłkarskiej w Hiszpanii. Po długich dyskusjach Królewska Hiszpańska Federacja Piłkarska zatwierdziła projekt i ustaliła skład pierwszej edycji Primera División. W sezonie 1928/1929 do rozgrywek przystąpiło dziesięć zespołów: Arenas de Getxo, FC Barcelona, Real Madryt, Athletic Bilbao, Real Sociedad i Real Unión jako zdobywcy Pucharu Króla, a także Atlético Madryt, Espanyol, Europa oraz Racing Santander, wyłonione poprzez wyniki pucharowe i eliminacje.

Pierwszym mistrzem kraju została Barcelona. W początkowych latach liga miała charakter zamknięty i rozgrywana była systemem ligowym, w którym każdy zespół mierzył się z pozostałymi dwukrotnie. W latach trzydziestych najsilniejszą drużyną był Athletic Bilbao, który zdobył tytuły w 1930, 1931, 1934 i 1936 roku oraz odniósł najwyższe zwycięstwo w historii rozgrywek, pokonując Barcelonę 12:1. Real Madryt sięgnął po swoje pierwsze mistrzostwa w 1932 i 1933 roku, a w 1935 roku jedyny w dziejach tytuł zdobył Real Betis. Rozgrywki zostały przerwane w czasie wojny domowej.

Po wznowieniu ligi w sezonie 1939/1940 na czoło wysunęły się Atlético Madryt, Valencia i Barcelona. Atlético, występujące wówczas jako Atlético Aviación, zdobyło mistrzostwa w 1940 i 1941 roku. Valencia sięgnęła po tytuły w 1942, 1944 i 1947 roku, natomiast Sevilla wygrała jedyne mistrzostwo w 1946 roku. Athletic Bilbao odbudował swoją pozycję i w 1943 roku zdobył mistrzostwo oraz Puchar Hiszpanii. Barcelona zakończyła dekadę z trzema tytułami ligowymi, triumfując w 1945, 1948 i 1949 roku.

Lata pięćdziesiąte przyniosły rywalizację Barcelony i Realu Madryt. Barcelona zdobyła mistrzostwa w 1952, 1953, 1959 i 1960 roku, a także kilka dubletów ligowo-pucharowych. Real Madryt rozpoczął własną erę sukcesów od tytułu w 1954 roku i triumfował również w 1955, 1957 i 1958. Atlético Madryt było mistrzem w 1950 i 1951 roku, a Athletic Bilbao wygrał ligę w 1956 roku. W tej dekadzie ukształtowała się pozycja Realu Madryt jako klubu dominującego na arenie krajowej i europejskiej.

Od początku lat sześćdziesiątych aż do końca lat siedemdziesiątych Real Madryt wyraźnie zdominował rozgrywki, zdobywając 14 mistrzostw w ciągu 20 lat. Klub pięć razy z rzędu triumfował w latach 1961–1965. Najpoważniejszym rywalem był Atlético Madryt, mistrz w 1966, 1970, 1973 i 1977 roku. Valencia zdobyła tytuł w 1971 roku, a Barcelona w 1974 roku.

W latach osiemdziesiątych hegemonia Realu Madryt została zakłócona przez kluby baskijskie. Real Sociedad zdobył mistrzostwa w 1981 i 1982 roku, a Athletic Bilbao w 1983 i 1984 roku. Real Madryt odzyskał dominację pod koniec dekady, wygrywając pięć kolejnych tytułów w latach 1986–1990. Barcelona sięgnęła po mistrzostwo w 1985 roku.

W latach dziewięćdziesiątych kluczową rolę odegrała Barcelona prowadzona przez Johana Cruyffa. Klub zdobył cztery mistrzostwa z rzędu w latach 1991–1994 i zmienił styl gry ligi poprzez ofensywny futbol oparty na posiadaniu piłki. W 1995 roku mistrzem został Real Madryt, a w 1996 roku Atlético Madryt sięgnęło po tytuł oraz Puchar Króla. Pod koniec dekady Barcelona wygrała ligi w 1998 i 1999 roku. Łącznie w latach dziewięćdziesiątych Barcelona zdobyła sześć mistrzostw.

Na początku XXI wieku La Liga zachowała wysoki poziom sportowy, a jednocześnie stała się ligą silnie zglobalizowaną. Największe kluby zaczęły przyciągać najlepszych piłkarzy świata, co zwiększyło rozpoznawalność rozgrywek poza Europą. W pierwszych latach dekady oprócz Realu Madryt i Barcelony po mistrzostwo sięgały także inne zespoły, co potwierdziło, że liga nie jest całkowicie zamknięta na nowych triumfatorów.

Z czasem jednak wyraźnie ukształtował się układ, w którym główną rolę odgrywają trzy kluby: FC Barcelona, Real Madryt i Atlético Madryt. Rywalizacja pomiędzy tymi zespołami stała się osią współczesnej La Liga. Barcelona przez długie okresy budowała swoją pozycję dzięki stylowi opartemu na posiadaniu piłki i szkoleniu zawodników w akademii La Masia. Real Madryt konsekwentnie stawiał na gwiazdy światowego formatu oraz szeroką kadrę, co pozwalało utrzymywać wysoką regularność wyników. Atlético Madryt wypracowało własną tożsamość opartą na organizacji gry, intensywności i dyscyplinie taktycznej, regularnie włączając się do walki o najwyższe cele.

Współczesna La Liga to także liga stabilna organizacyjnie. Od wielu lat występuje w niej 20 drużyn, obowiązuje system spadków i awansów z Segunda División, a terminarz oparty jest na meczach ligowych rozgrywanych systemem każdy z każdym, mecz i rewanż. Wprowadzono scentralizowaną sprzedaż praw telewizyjnych, co miało na celu bardziej równomierny podział środków i zwiększenie konkurencyjności.

Istotne znaczenie miały również zmiany w zakresie finansowego nadzoru klubów, wprowadzenie limitów budżetowych oraz kontrola zadłużenia. Pozwoliło to ograniczyć ryzyko bankructw i poprawić przejrzystość funkcjonowania ligi. Równolegle rosła rola technologii, w tym systemu VAR, który stał się stałym elementem rozgrywek.

Od 2023 roku liga funkcjonuje pod nową marką, wynikającą ze zmiany sponsora tytularnego. Rebranding objął zarówno najwyższą klasę rozgrywkową, jak i zaplecze ligi, co podkreśliło spójność struktury całego systemu.